Dit gratis register geeft een overzicht van de activiteiten van belangenvertegenwoordigers die actief zijn in Europa. Het aanmelden van activiteiten gebeurt op vrijwillige basis. Sinds juni 2011 draagt het register de naam 'transparantieregister' en is het register van de Europese Commissie samengevoegd met dat van het Europees Parlement.

Het Europees Parlement beschikte al vanaf 1996 over een lobbyregister. Toen de Europese Commissie in 2008 een eigen tegenhanger opzette, gingen in het Parlement al snel stemmen op om de twee registers te combineren en ook lobbyisten die zich richten op de Europese Raad van Ministers erin op te nemen. In november 2010 besloten het Parlement en de Commissie hun registers samen te voegen. Dat is in juni 2011 gerealiseerd.

Eind december 2010 hadden zich ruim 3400 belangenvertegenwoordigers aangemeld, waaronder

• - 

  230 beroepsverenigingen, vakbonden en soortgelijke organisaties
• - 

  110 NGO's en studiecentra
• - 

  112 consultancybureaus en advocatenkantoren die lobbyen bij de Europese instellingen

De Europese Commissie verwacht dat het aantal inschrijvingen verder zal stijgen.

Belangenorganisaties kunnen in het register onder meer hun budget, contactgegevens, doelstellingen en interessegebieden invoeren. Deze gegevens zijn vervolgens algemeen toegankelijk voor het publiek. Het register biedt ook de mogelijkheid om een klacht in te dienen wanneer een organisatie zich niet aan de in het register gepubliceerde gedragscode voor belangenvertegenwoordigers houdt.

Wat betreft de toegang tot het Europees Parlement is registratie voor lobbyorganisaties verplicht. Dit geldt echter niet voor de andere EU-instellingen.

Bij de presentatie van de plannen voor het register in april 2011 wezen Europarlementariërs erop dat het ook nog de bedoeling is dat de Europese Raad van Ministers zich bij het register aansluit. Deze heeft al aangegeven dit te overwegen. De Commissie constitutionele zaken van het Europees Parlement, die zich met het register bezig houdt, presenteerde ook plannen om een zogeheten 'legislative footprint' verplicht te stellen bij rapporten door parlementariërs. Hierin moeten de gegevens opgenomen worden van alle belangenbehartigers waarmee de rapporteurs contact hebben gehad tijdens het schrijven van hun rapport.